Nakakatakot...Nakakakilabot...Nakakapanghina...When I first saw the footages di ako makapaniwala na sa loob ng 5 hours magagawang "lunurin" ng ulan ang Marikina at iba pang bahagi ng Manila. Na mangyayaring tangayin ng baha ang sandamakmak na sasakyan sa kalsada.
Para ngang palabas sa Hollywood o kaya e parang may naglalaban na superhero at villain at pinabaha ang Manila!
Thankful ako na OK naman ang family ko. Taga-Parang, Marikina sina Papa ko at salamat naman at ligtas sila. Lagi kong pinagdadarasal yun safety ng family ko saan mang sulok ng mundo. Pero naaawa ako sa mga taong naapektuhan ng bagyo. When I saw Jenica on tv, naiiyak ako sa pagre-recall nya ng pangyayari. This tragedy only proves na walang mayaman, walang mahirap. Lahat pantay-pantay kahit pa sa sakuna. Kaya dapat magtulungan ang lahat ng Pinoy na makaahon sa panibagong dagok sa Pilipinas....hayst! Hindi yun nagpopost ng status sa Facebook ng kung ano ano tulad ni Jacque B., ayan tuloy wanted na sya sa Dubai hahahah.
2 or 3 weeks before dumating ang bagyong Ondoy sa Pinas, meron akong sariling bagyong pinagdaraanan. Isang 'bagyo' na di naman dapat sakin, pero sabi nga ni tita Mel Tianco "Help not because it feels good but because we should!". Isang mala-Ondoy na effort ang ginawa ko para malagpasan ang pagsubok na binigay sa isang taong malapit sakin. I nearly came to a point na parang gusto ko na magtanong ng...WHY o di kaya eh SAAN, SAAN AKO NAGKAMALI? (LOL) pero naisip ko na binigay samin ang pagsubok dahil kaya namin malagpasan ito. Kaya hala, kahit magpaka-DARNA ginawa ko na para lang talagang mapatunayang...KAYA KO TOH, KID! (ika nga ni Joliibee!).
During the times na namomroblema ako as in stressed ako EMOTIONALLY, PHYSICALLY, MENTALLY esp. FINANCIALLY may isa akong kaibigan na ang tanging problema ay ang pagnipis ng buhok nya at pagiging flat chested nya (hahaha). naisip ko sana ganun lang kasimple ang problema ko. Pakiramdam ko kasi super-bigat na ng dala ko.
Now, nangyari ang Ondoy sa Pinas. Narealize ko na kumpara sa kanila, tuldok lang ngayon ang problema ko. Kumpara siguro sa iba, walang wala itong problema ko. PERA lang toh!
Ngayon narealize ko na ng sobra-sobra na dapat ako lagi magpasalamat kay Papa God dahil kahit anong problema ang dumarating samin (ke problema ko o problema ng iba na pinapaproblema pa sakin, hehe) nakakayanan namin lampasan. Healthy ang family ko most eps. my kids, may maayos kaming bahay, kumakain araw araw...so I don't have the right to ask WHY (hehe).
Naisip ko rin na dapat bago ako magreklamo sa paggising ng maaga, sa paulit ulit na pagkain sa mesa, sa paulit ulit na palabas sa tv, sa mainit na panahon o sa mga kahit anong simple at walang kwentang bagay, isipin ko muna dapat kung dapat nga ba ko magreklamo? For all I know, habang nagiinarte ako sa mainit na weather ng Dubai, may isang taong nag-a-agaw buhay. Na habang tinatamad ako kumain kasi isda na naman ang ulam, may mga batang nagkalat sa kalye at namumulot ng pagkain sa basura...speaking of basura, aminin man natin o mashadong makalat ang Pilipinas. ang mga tao walang disiplina pagdating sa basura. wag na rin natin sisihin ang gobyerno o intayin silang kumilos. bat di natin simulan mula sa sarili natin. sabi nga di ba, IF YOU WANT IT DONE RIGHT, DO IT YOURSELF!
this is really a wake up call for me.....sana sa inyo rin!
Showing posts with label jeryus topic. Show all posts
Showing posts with label jeryus topic. Show all posts
Day 47: Time flies so fast....
Hello Gabriel,
Parang kailan lang kasing-liit ka pa ni Gelo. Ang cute mo pa nun eh, ngayon pacute ka na, hehe. Hindi ko halos namalayan na 8 years old ka na. Akalain mo halos magkasinglaki na pala tayo. Parang kailan lang pinaglalaban kita, ngayon ikaw na lumalaban sakin (haha).
Kidding aside, I just want you to know that from the day na nabuhay ka sa aking wonderful womb hanggang sa ma-erase na ko sa mundong ito, love na love ka ni mommy. Although lagi tayo nag-aaway because of your kakulitan, I hope na maunawaan mong para sayo lang naman lahat ng sermon ko. Mom only wanted you to know the right from wrong. Mahirap mabuhay ng walang nanay na nag-ga-guide sayo habang lumalaki. Just like what I always say..MANIWALA KA SAKIN, CHLOE!...naexperience ko ang paglaki ng walang Mama sa tabi so alam ko. Hindi namin gugustuhin ni Daddy na mapahamak ka that's why we always try our best na ituro sayo ang tama. At tulad ulit ng sinasabi ko..HINDI LAHAT NG PWEDE (gawin)...AY DAPAT (gawin)!
Sana lahat ng tamang pag-uugali na tinuturo namin ni Daddy sayo ay di mo makakalimutan. Sana rin wag ka magtatampo o magtatanim ng sama ng loob samin dahil lagi ka namin pinapagalitan. Tinuturo lang naman namin sayo ang tama. Gusto lang namin mapabuti ka tulad ng ibang magulang sa anak nila. Gusto lang namin na sa paglaki mo dala-dala mo yun values na tinuro namin at di ka lalayuan ng mga tao dahil masama ugali mo. Inborn ang pagiging malambing at makulit mo pero sana minsan wag sosobra at nakakairita rin naman, hehe. Alam mo bang kahit nagagalit na ko sayo, napapatawa mo pa rin ako sa mga bloopers at punchlines mo. Like kahapon binibiro kita na manonood tayo ng BOLD! Then I asked you kung alam mo ba yung BOLD...sabi mo...OPO, IBIG SABIHIN NUN KALBO! wahahahah...di ba BALD ata ang ibig mong sabihin, nak? hehe..you're so corny! o di kaya naman ng minsang itanong mo kung bakit ang mga patay sa eksena sa palabas ay walang oxygen?! PATAY na nga di ba, bat pa lalagyan ng oxygen...LOLS ka talaga anak!
hay, I know you are too young to understand what we are tying to tell you right now but I know that you are a smart kid and little by little you'll understand what we mean and we hope that in time you'll be grateful that we have thought you the right things..
Gusto ko lang sabihin rin sayo na kahit magbinata o mag-asawa na kayo ni Gelo..you, two, will always be Mommy's little treasures. Kayo ang the best blessing na binigay ni Papa God samin kahit pa matitigas ang ulo nyo, alam ko naman na nagmana lang kayo samin ni Daddy, hehe.
I love you 'nak! Wish ko ngayong birthday mo is good health and sana mabawasan ang kakulitan mo lalo na ang pagiging pilosopo. Wish ko rin na mag-stay ka sa pagiging malambing and maasikaso sa kapatid mo. Sana wag mo kakalimutan maging polite at maging thankful ka sana sa lahat ng blessing na natatanggap natin. Sana kahit papano naging masaya ka sa birthday party na binigay namin.
Actually, I have a lot of things to say pero baka abutin ng 100 page tong sulat ko e hindi pa rin tapos ang gusto ko sabihin. Basta in short, mahal na mahal ka ni Mommy at Daddy and palagi kami andito para sa inyo ng kapatid mo!!!!
Happy Birthday Kulet!!!!
Parang kailan lang kasing-liit ka pa ni Gelo. Ang cute mo pa nun eh, ngayon pacute ka na, hehe. Hindi ko halos namalayan na 8 years old ka na. Akalain mo halos magkasinglaki na pala tayo. Parang kailan lang pinaglalaban kita, ngayon ikaw na lumalaban sakin (haha).
Kidding aside, I just want you to know that from the day na nabuhay ka sa aking wonderful womb hanggang sa ma-erase na ko sa mundong ito, love na love ka ni mommy. Although lagi tayo nag-aaway because of your kakulitan, I hope na maunawaan mong para sayo lang naman lahat ng sermon ko. Mom only wanted you to know the right from wrong. Mahirap mabuhay ng walang nanay na nag-ga-guide sayo habang lumalaki. Just like what I always say..MANIWALA KA SAKIN, CHLOE!...naexperience ko ang paglaki ng walang Mama sa tabi so alam ko. Hindi namin gugustuhin ni Daddy na mapahamak ka that's why we always try our best na ituro sayo ang tama. At tulad ulit ng sinasabi ko..HINDI LAHAT NG PWEDE (gawin)...AY DAPAT (gawin)!
Sana lahat ng tamang pag-uugali na tinuturo namin ni Daddy sayo ay di mo makakalimutan. Sana rin wag ka magtatampo o magtatanim ng sama ng loob samin dahil lagi ka namin pinapagalitan. Tinuturo lang naman namin sayo ang tama. Gusto lang namin mapabuti ka tulad ng ibang magulang sa anak nila. Gusto lang namin na sa paglaki mo dala-dala mo yun values na tinuro namin at di ka lalayuan ng mga tao dahil masama ugali mo. Inborn ang pagiging malambing at makulit mo pero sana minsan wag sosobra at nakakairita rin naman, hehe. Alam mo bang kahit nagagalit na ko sayo, napapatawa mo pa rin ako sa mga bloopers at punchlines mo. Like kahapon binibiro kita na manonood tayo ng BOLD! Then I asked you kung alam mo ba yung BOLD...sabi mo...OPO, IBIG SABIHIN NUN KALBO! wahahahah...di ba BALD ata ang ibig mong sabihin, nak? hehe..you're so corny! o di kaya naman ng minsang itanong mo kung bakit ang mga patay sa eksena sa palabas ay walang oxygen?! PATAY na nga di ba, bat pa lalagyan ng oxygen...LOLS ka talaga anak!
hay, I know you are too young to understand what we are tying to tell you right now but I know that you are a smart kid and little by little you'll understand what we mean and we hope that in time you'll be grateful that we have thought you the right things..
Gusto ko lang sabihin rin sayo na kahit magbinata o mag-asawa na kayo ni Gelo..you, two, will always be Mommy's little treasures. Kayo ang the best blessing na binigay ni Papa God samin kahit pa matitigas ang ulo nyo, alam ko naman na nagmana lang kayo samin ni Daddy, hehe.
I love you 'nak! Wish ko ngayong birthday mo is good health and sana mabawasan ang kakulitan mo lalo na ang pagiging pilosopo. Wish ko rin na mag-stay ka sa pagiging malambing and maasikaso sa kapatid mo. Sana wag mo kakalimutan maging polite at maging thankful ka sana sa lahat ng blessing na natatanggap natin. Sana kahit papano naging masaya ka sa birthday party na binigay namin.
Actually, I have a lot of things to say pero baka abutin ng 100 page tong sulat ko e hindi pa rin tapos ang gusto ko sabihin. Basta in short, mahal na mahal ka ni Mommy at Daddy and palagi kami andito para sa inyo ng kapatid mo!!!!
Happy Birthday Kulet!!!!
Day 31: Magulang ka!
(Mood: Serious..beware..nakakabato basahin..haha)
wala akong magawa kagabi kaya naisipan kong basahin ulit yun book ni Bob Ong na BAKIT BALIKTAD MAGBASA ANG MGA PILIPINO?..teka parang lagi akong walang magawa noh? hehe..nabanggit nya dun yun mga style ng pananakot ng mga magulang natin nung bata pa tayo, particularly, mga nanay natin. at ang pag-iimplement ng mga rules na ewan kung saan nadampot, haha. nung una ko tong nabasa, natatawa ako, pero dahil sa pangyayari 2 days ago, parang naunawaan ko ng slight kung bakit nagkakaron ng Martial Law sa loob ng isang tahanan, hehe.
di sinasadya pero parang automatic siguro sa isang magulang lalo pag lumalaki na ang anak mo na mag-set ka na ng rules at turuan ng GMRC ang bata. nitong nakaraang araw, napag-init ng panganay ko ang aking ulo to the highest level! pinadalan lang naman ako ng teacher nya ng sulat at nirereklamo ang behavior nya sa school! aaminin ko na napalo ko at nasigawan (using my uber-high pitch tone) si Kulet dahil ilang beses ko na syang kinausap about his behavior sa bahay at sa school but he wouldn't listen. actually, he is just 7 years old so understandable na andun sya sa stage ng kakulitan at walang care sa paligid. pero.....
part ng utak ko sinasabing 'bata pa sya, unawain mo' pero the other part is saying 'kelan mo sya tuturuan ng tamang leksyon, kung di pa ngayon?' bukod sa complain ng teacher, isa rin syang pasaway sa bahay. nahahati ako sa awa sa anak ko habang umiiyak (tho isang palo lang naman sa braso at sa paa ang ginawa ko) pero mas nakakaawa ata sya kung kalalakihan nya ang mga maling ugali nya diba? isa sa mga trait ng anak ko ay ang kahusayan nya sa pangdededma (hehe). he'd just say opo and di na po ako uulit whenever pinapagalitan mo (i guess lahat naman ng bata ganun) pero makalipas ang 5 minutes at naramdaman nyang OK ka na, feeling nya OK na rin na ibalik nya ang kakulitan nya.
ayoko tratuhin ang anak ko ng parang matanda dahil gusto ko enjoyin nya ang kabataan nya. pero pano ko gagawin yun ng di ko nakakaligtaan ang pagtuturo ng tamang manners sa kanya? hmmm..aktwali, 7 months ko pa lang nakakasama ng full time si Kulet. 9 months pa lang sya nun iniwan ko sya sa mother-in-law ko. alam kong hindi mababago in 7 months ang mga bagay na nakasanayan nya sa loob ng 7 years! para kaming bagong mag-asawa na nag-aadjust sa isa't isa. ayoko sya lumaki na takot sakin, gusto ko yung may love-love moments kami every now and then...pero paano?
gusto namin mag-asawa na lumaki ang mga babies namin na kaya makihalubilo sa kahit sinong tao, kayang makipagsabayan sa kahit anong klaseng tao. pero alam nyo bang walang alam na street games ang anak ko. as in kahit patintero o sipaang bola o jolen o kahit anong pang-jologs na laro ay di nya alam! susmio! dumaan ba sya sa kabataan?! hehehe.. ayaw kumain ng gulay (which is again normal sa mga bata) o kahit anong pagkain bukod sa fried chicken, itlog, hotdog o kahit anong pritong pagkain na wala gaaanog sustansya? ni hindi nga marunong mag-CR, maligo o kumain yun magisa noon. dinaan ko sa dahas para matutunan nya ang mga bagay-bagay hahahah..altho may yaya sya ayoko syang maging depende sa yaya..sabi nga ni Rosa Rosal---'maigi na ang mga bata ay may alam sa bahay kahit pa may katulong, para di sila pagmalakihan ng mga katulong nila'..at para lumaki silang kayang tumayo sa sariling paa...hay
hay ngayon ko naiisip na mahirap pala talaga maging magulang. ngayon ko naiisip kung bakit kailangan ako pagalitan ng nanay ko noon dahil sa kakulitan ko. isa sa mga madalas sabihin ng nanay ko sakin nun --- "PAHALAGAHAN MO BAWAT PISONG HAWAK MO, DI KO YAN BASTA BASTA NAPUPULOT"..nun myembro pa ko ni Pilosopo Tasyo, isasagot ko lang dyan, 'e madali naman makapulot ng piso' pero ngayon alam ko na ang kahulugan ng linyang yan at isa yan sa mga aral na gusto ko ipasa sa anak ko...
sa twing titingnan ko ang anak ko, naghuhumiyaw ang mga salitang ---
"MAGULANG KA NA!"
"RESPONSIBILIDAD"
"PANG-UNAWA"
"PAG-AALAGA"
"PAGMAMAHAL"
at marami pang ibang salita....isang napakalaking responsibilidad pala talaga ang maging magulang...so help me God! at teka ha, 1 pa lang anak ko nyan, nagrereklamo na ko! susmio!
wish ko sa birthday ko...mapalaki ko ng maayos ang mga magiging anak ko..hehehe...ayoko naman kasi na paglaki nya at isa na rin syang blogger, ang mga bagay na kukwento nya tunkol sa nanay nya ay isang kahindik-hindik na storya, hahahah...baka naman i-ban ko sya sa blogosperya nun!
wala akong magawa kagabi kaya naisipan kong basahin ulit yun book ni Bob Ong na BAKIT BALIKTAD MAGBASA ANG MGA PILIPINO?..teka parang lagi akong walang magawa noh? hehe..nabanggit nya dun yun mga style ng pananakot ng mga magulang natin nung bata pa tayo, particularly, mga nanay natin. at ang pag-iimplement ng mga rules na ewan kung saan nadampot, haha. nung una ko tong nabasa, natatawa ako, pero dahil sa pangyayari 2 days ago, parang naunawaan ko ng slight kung bakit nagkakaron ng Martial Law sa loob ng isang tahanan, hehe.
di sinasadya pero parang automatic siguro sa isang magulang lalo pag lumalaki na ang anak mo na mag-set ka na ng rules at turuan ng GMRC ang bata. nitong nakaraang araw, napag-init ng panganay ko ang aking ulo to the highest level! pinadalan lang naman ako ng teacher nya ng sulat at nirereklamo ang behavior nya sa school! aaminin ko na napalo ko at nasigawan (using my uber-high pitch tone) si Kulet dahil ilang beses ko na syang kinausap about his behavior sa bahay at sa school but he wouldn't listen. actually, he is just 7 years old so understandable na andun sya sa stage ng kakulitan at walang care sa paligid. pero.....
part ng utak ko sinasabing 'bata pa sya, unawain mo' pero the other part is saying 'kelan mo sya tuturuan ng tamang leksyon, kung di pa ngayon?' bukod sa complain ng teacher, isa rin syang pasaway sa bahay. nahahati ako sa awa sa anak ko habang umiiyak (tho isang palo lang naman sa braso at sa paa ang ginawa ko) pero mas nakakaawa ata sya kung kalalakihan nya ang mga maling ugali nya diba? isa sa mga trait ng anak ko ay ang kahusayan nya sa pangdededma (hehe). he'd just say opo and di na po ako uulit whenever pinapagalitan mo (i guess lahat naman ng bata ganun) pero makalipas ang 5 minutes at naramdaman nyang OK ka na, feeling nya OK na rin na ibalik nya ang kakulitan nya.
ayoko tratuhin ang anak ko ng parang matanda dahil gusto ko enjoyin nya ang kabataan nya. pero pano ko gagawin yun ng di ko nakakaligtaan ang pagtuturo ng tamang manners sa kanya? hmmm..aktwali, 7 months ko pa lang nakakasama ng full time si Kulet. 9 months pa lang sya nun iniwan ko sya sa mother-in-law ko. alam kong hindi mababago in 7 months ang mga bagay na nakasanayan nya sa loob ng 7 years! para kaming bagong mag-asawa na nag-aadjust sa isa't isa. ayoko sya lumaki na takot sakin, gusto ko yung may love-love moments kami every now and then...pero paano?
gusto namin mag-asawa na lumaki ang mga babies namin na kaya makihalubilo sa kahit sinong tao, kayang makipagsabayan sa kahit anong klaseng tao. pero alam nyo bang walang alam na street games ang anak ko. as in kahit patintero o sipaang bola o jolen o kahit anong pang-jologs na laro ay di nya alam! susmio! dumaan ba sya sa kabataan?! hehehe.. ayaw kumain ng gulay (which is again normal sa mga bata) o kahit anong pagkain bukod sa fried chicken, itlog, hotdog o kahit anong pritong pagkain na wala gaaanog sustansya? ni hindi nga marunong mag-CR, maligo o kumain yun magisa noon. dinaan ko sa dahas para matutunan nya ang mga bagay-bagay hahahah..altho may yaya sya ayoko syang maging depende sa yaya..sabi nga ni Rosa Rosal---'maigi na ang mga bata ay may alam sa bahay kahit pa may katulong, para di sila pagmalakihan ng mga katulong nila'..at para lumaki silang kayang tumayo sa sariling paa...hay
hay ngayon ko naiisip na mahirap pala talaga maging magulang. ngayon ko naiisip kung bakit kailangan ako pagalitan ng nanay ko noon dahil sa kakulitan ko. isa sa mga madalas sabihin ng nanay ko sakin nun --- "PAHALAGAHAN MO BAWAT PISONG HAWAK MO, DI KO YAN BASTA BASTA NAPUPULOT"..nun myembro pa ko ni Pilosopo Tasyo, isasagot ko lang dyan, 'e madali naman makapulot ng piso' pero ngayon alam ko na ang kahulugan ng linyang yan at isa yan sa mga aral na gusto ko ipasa sa anak ko...
sa twing titingnan ko ang anak ko, naghuhumiyaw ang mga salitang ---
"MAGULANG KA NA!"
"RESPONSIBILIDAD"
"PANG-UNAWA"
"PAG-AALAGA"
"PAGMAMAHAL"
at marami pang ibang salita....isang napakalaking responsibilidad pala talaga ang maging magulang...so help me God! at teka ha, 1 pa lang anak ko nyan, nagrereklamo na ko! susmio!
wish ko sa birthday ko...mapalaki ko ng maayos ang mga magiging anak ko..hehehe...ayoko naman kasi na paglaki nya at isa na rin syang blogger, ang mga bagay na kukwento nya tunkol sa nanay nya ay isang kahindik-hindik na storya, hahahah...baka naman i-ban ko sya sa blogosperya nun!
Day 23: Bakit Wala?
may natanggap akong balita ngayong umaga
isang malunkot na balita...hindi lang pala malunkot...isa syang masamang balita
ang di ko maintindihan ay kung BAKIT parang wala akong maramdamang REAKSYON ng puso ko nang mabasa ko ang balita...
di ko alam kung BAKIT...
nakaholiday ba ang 'sense of feeling' ko?
tinatamad bang makiramdam ang katawan ko?
BAKIT di ko magawang umiyak dahil sa balitang natangap ko?
BAKIT di ko makuhang makaramdam ng lunkot...maigi pa nung nalaman kong namatay si Daboy o kaya si Marky Cielo...
sa dami ng BAKIT na gusto ko sagutin parang lalo akong nahihiwalay sa emosyon ko..
ang alam ko dapat malunkot ako..dapat mag-alala ako...at higit sa lahat dapat umiyak ako
pero BAKIT WALA???
hindi ko talaga maintindihan...
habang tinatayp ko toh nasa paligid ko ay tatlong batang abala sa panonood ng Disney Channel..lalong di ko mahalunkat kung saan man nagtago ang lintek na emosyon...gusto ko makaramdam ng lunkot..gusto ko umiyak..pero ala e...isang MALAKING emptiness lang ang nararamdaman ko...
oh wait, may nararamdaman pala ako...EMPTINESS!
hay..alam ko mali ito..alam ko hindi dapat ganito...
iniisip ko na isa marahil sa mga dahilan kung bakit ganito ang nararamdaman ko (o yeah, ngayon alam ko ng may nararamdaman din pala ako) ay ang kadahilanang hindi naman ako lumaking kasama sya. wala akong 'memories' na aalalahanin at panghihinayangan.
wala naman akong masyadong alam tunkol sa kanya kung hindi ang pangalan nya at kung anong relasyon ko sa kanya. ang alam ko lang masungit sya. ang alam ko lang....ahhh basta!
ngayon, nakarating sa akin ang balitang sinugod sya sa ospital...bakit di ko maramdaman ang lunkot na dapat nararamdaman ko sana? bakit di ko magawang umiyak sa posibilidad na 'mawawala' na sya....
BAKIT??!!!
isang malunkot na balita...hindi lang pala malunkot...isa syang masamang balita
ang di ko maintindihan ay kung BAKIT parang wala akong maramdamang REAKSYON ng puso ko nang mabasa ko ang balita...
di ko alam kung BAKIT...
nakaholiday ba ang 'sense of feeling' ko?
tinatamad bang makiramdam ang katawan ko?
BAKIT di ko magawang umiyak dahil sa balitang natangap ko?
BAKIT di ko makuhang makaramdam ng lunkot...maigi pa nung nalaman kong namatay si Daboy o kaya si Marky Cielo...
sa dami ng BAKIT na gusto ko sagutin parang lalo akong nahihiwalay sa emosyon ko..
ang alam ko dapat malunkot ako..dapat mag-alala ako...at higit sa lahat dapat umiyak ako
pero BAKIT WALA???
hindi ko talaga maintindihan...
habang tinatayp ko toh nasa paligid ko ay tatlong batang abala sa panonood ng Disney Channel..lalong di ko mahalunkat kung saan man nagtago ang lintek na emosyon...gusto ko makaramdam ng lunkot..gusto ko umiyak..pero ala e...isang MALAKING emptiness lang ang nararamdaman ko...
oh wait, may nararamdaman pala ako...EMPTINESS!
hay..alam ko mali ito..alam ko hindi dapat ganito...
iniisip ko na isa marahil sa mga dahilan kung bakit ganito ang nararamdaman ko (o yeah, ngayon alam ko ng may nararamdaman din pala ako) ay ang kadahilanang hindi naman ako lumaking kasama sya. wala akong 'memories' na aalalahanin at panghihinayangan.
wala naman akong masyadong alam tunkol sa kanya kung hindi ang pangalan nya at kung anong relasyon ko sa kanya. ang alam ko lang masungit sya. ang alam ko lang....ahhh basta!
ngayon, nakarating sa akin ang balitang sinugod sya sa ospital...bakit di ko maramdaman ang lunkot na dapat nararamdaman ko sana? bakit di ko magawang umiyak sa posibilidad na 'mawawala' na sya....
BAKIT??!!!
Subscribe to:
Posts (Atom)
